Warszawa: na Powązkach Wojskowych pożegnano dziennikarza Andrzeja Morozowskiego

Wieloletni dziennikarz i publicysta TVN24 Andrzej Morozowski zmarł 4 sierpnia. Miał 69 lat. Walczył z chorobą nowotworową.

W piątek odbyło się pożegnanie dziennikarza na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Była to pierwsza część pogrzebu, po której urnę przewieziono na cmentarz w podwarszawskich Pyrach.

- „Dziennikarstwo musi mieć duszę” - tak mówił Andrzej i te jego słowa już ze mną zostaną; jak błysk w jego oczach, kiedy w chorobie, już bardzo słaby, prowadził swój ukochany program „Tak jest”. W tej słabości była jakaś przepotężna siła, walka o każde wydanie, każdą rozmowę - powiedziała podczas uroczystości zastępczyni redaktora naczelnego TVN24 Brygida Grysiak.

Podkreśliła, że Morozowski „wierzył, że dziennikarstwo ma sens tylko wtedy, gdy jest uczciwe, odważne i jest po coś”.

- Uważał, że dziennikarstwo oparte na wartościach, wierne idei - nie ideologii, jest dziś potrzebne bardziej niż kiedykolwiek, bo prawda jest pod presją, człowiek jest pod presją wszechpanoszącej się dezinformacji, propagandy i algorytmów. Andrzej szczerze się tym martwił. I o tym była jedna z naszych ostatnich rozmów – wyznała Grysiak.

- Dziennikarstwa, w które wierzyliśmy i wierzymy razem z tobą, nie oddamy bez walki - zapewniła.

Sandra Samos, wydawczyni prowadzonego przez publicystę programu, wspominała, że „praca z nim była radością, mimo że nie zawsze była łatwa”.

- Działał i myślał poza schematem. Był wewnątrzsterowny. Wiedział, co uważa za ważne i nie potrzebował, żeby ktoś mu mówił, czym powinien się interesować. A kiedy uznał, że jakiś temat trzeba koniecznie opowiedzieć, potrafił wiercić dziurę w brzuchu tak długo, aż dopiął swego - zaznaczyła.

Zwróciła uwagę, że choć Andrzej Morozowski „poważnie traktował świat”, to jednak „nigdy nie pozwolił, żeby ta powaga odebrała mu ciekawość, poczucie humoru i gotowość do zadawania pytań, na które ktoś inny w ogóle nie wpadłby, żeby je zadać”.

Dziennikarka TVN24 Małgorzata Łaszcz, przez lata zaprzyjaźniona z dziennikarzem, powiedziała, że choć na antenie „był ostry”, to „w życiu łagodny, życzliwy, jako przyjaciel fantastyczny”.

- Mogłam z nim przegadać każdą sprawę. Miałam do niego całkowite zaufanie, że nie zawiedzie, nie zrani, nie odwróci się, nie wyśmieje - wspominała Łaszcz.

Żona zmarłego Agata Nowakowska-Mrozowska, której słowo odczytał jej brat Krzysztof Nowakowski, przyznała, że polityka była jego pasją, a dziennikarstwo wymarzonym zawodem. „Był szczęśliwy w tym oku cyklonu” - stwierdziła.

Podkreśliła, że dla Andrzeja Morozowskiego ważne było pochodzenie.

- Otwarte mówienie o swoich korzeniach było dla niego świadectwem, aktem solidarności wobec rodziny, której nigdy nie poznał, bo wszyscy, z wyjątkiem ojca, zginęli w Holokauście. Był ze swojej żydowskości, podobnie jak ze swojej polskości, dumny - zaakcentowała. - On i tylko on decydował o swojej tożsamości i tym, kim jest - dodała.

Powiedziała, że „ojcowsko uważał za jedno z najważniejszych doświadczeń w swoim życiu”. - Świetnie dogadywał się z naszym synem. Był cudownym, bezwarunkowo kochającym ojcem - wyznała.

Andrzej Morozowski urodził się 13 czerwca 1957 r. w Warszawie. Po studiach na Wydziale Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie, w trakcie wyborów czerwcowych w 1989 r. pełnił funkcję męża zaufania strony solidarnościowej, następnie był pracownikiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego.

W latach 1990–2000 pracował w Radiu Zet, w tym okresie współpracował także z TVP, był reporterem sejmowym Teleexpressu. Od 2001 r. związany z TVN24 jako prowadzący lub współprowadzący różnych programów. Pracował także jako reporter.

W latach 2005–2010 wraz z Tomaszem Sekielskim prowadził w TVN autorski program „Teraz my!”. Gościnnie udzielał się również jako aktor, wystąpił m.in. w jednym z odcinków serialu „Niania” i filmie „Sztos 2”.

Był zdobywcą Wiktora (2005), nagrody Grand Press (2006), Telekamer (2007, 2008), Nagrody im. Andrzeja Woyciechowskiego (2006), MediaTora w kategorii NawigaTOR (2007).

Dziennikarz był współautorem książek o tematyce politycznej: „Teraz my. Prześwietlamy” (2007), „Piękna dwudziestoletnia. 12 rozmów o wolnej Polsce” (2009), „Koniec PiS-u” (2012). (PAP)

mgw/ akar/

Polska, Warszawa