Antoni Hann

Antoni Hann, polski chemik, urodził się w 1796 roku w Warszawie, gdzie zmarł 14 marca 1861 roku. Po nauce w prywatnej szkole Marchanda kształcił się w Liceum Warszawskim, a od 1819 roku studiował chemię i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1822 roku uzyskał magisterium, otrzymał złoty medal i został adiunktem przy katedrze chemii.

W latach 1825-1829, korzystając ze stypendium rządowego, poznawał za granicą techniki garbarstwa i białoskórnictwa, pracując także w fabrykach. Po powrocie został profesorem chemii w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. Podczas powstania listopadowego kierował produkcją saletry potasowej na potrzeby wojska. Po upadku powstania wyemigrował do Prus Wschodnich i zamieszkał w Elblągu; do Polski wrócił około 1835 roku. Od 1841 roku pracował w Mennicy Warszawskiej, najpierw jako intendent, a później jako jej dyrektor, którym pozostał do śmierci. W 1843 roku Bank Polski wysłał go do Niemiec i Francji, by poznał metody warzenia soli. Hann tworzył również litografie z podobiznami polskich królów i karykatury. W ostatnim roku życia był jednym z redaktorów „Biblioteki Warszawskiej”.

Na podstawie artykułu „Antoni Hann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.