Bernard Goldmann

Bernard Goldmann urodził się 20 lutego 1841 roku w Warszawie, a zmarł 23 marca 1901 roku we Lwowie. Był politykiem, publicystą i prawnikiem. Jego ojcem był Izaak, księgarz, wydawca i znawca literatury hebrajskiej. Jako student medycyny Goldmann został aresztowany po manifestacji w Warszawie 16 października 1861 roku, a następnie zesłany na Syberię. Uciekł z Tobolska i wziął udział w powstaniu styczniowym, pełniąc funkcję sekretarza departamentu skarbowego oraz agenta Rządu Narodowego.

Po kolejnych aresztowaniach wyjechał do Niemiec, gdzie studiował prawo w Heidelbergu i uzyskał tytuł doktora. Następnie przebywał w Paryżu i Wiedniu, a w 1870 roku osiedlił się we Lwowie. Od 1874 roku pracował w Galicyjskim Banku Kredytowym, a od 1877 roku był jego głównym kasjerem. W latach 1877-1901 zasiadał w Sejmie Krajowym Galicji. Był także radnym Lwowa i członkiem zarządu tamtejszej gminy wyznaniowej żydowskiej. Prowadził działalność oświatową, której celem było upowszechnianie kultury polskiej wśród Żydów.

Na podstawie artykułu „Bernard Goldmann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.