Edward Wolff

Edward Wolff, znany także jako Eduard, urodził się 15 września 1816 roku w Warszawie, a zmarł 16 października 1880 roku w Paryżu. Był polskim pianistą, kompozytorem i pedagogiem żydowskiego pochodzenia. Wychowywał się w rodzinie związanej z muzyką: jego matka Eleonora była pianistką amatorką, a rodzice prowadzili w Warszawie salon muzyczny. Gry na fortepianie uczył się najpierw pod kierunkiem matki, następnie w Wiedniu i w Konserwatorium Warszawskim, gdzie studiował także kompozycję u Józefa Elsnera.

W 1835 roku wyjechał do Paryża. Poznał tam Fryderyka Chopina i innych muzyków, a u wydawcy Maurice’a Schlesingera opublikował 100 opusów. Występował w salonach i salach wytwórni fortepianów Érarda i Pleyela, koncertował także podczas tournée we Francji i za granicą. W latach 1845-1850 opiekował się siostrzeńcami, Henrykiem i Józefem Wieniawskimi. Skomponował około 400 opusów, głównie utworów fortepianowych, w tym etiudy, nokturny, polonezy, walce i mazurki. Był również pedagogiem; do jego uczniów należeli Feliks Jaroński, Emanuel Kania i Emmanuel Chabrier.

Na podstawie artykułu „Edward Wolff” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.