Emil Ordon

Emil Ordon urodził się w 1809 roku w Warszawie jako jeden z czterech synów Karola Franciszka Ordona, warszawskiego rewizora generalnego komory celnej, i Małgorzaty z Naimskich. Był bratem Juliana Konstantego Ordona. Uczył się w Liceum Warszawskim, które ukończył w 1828 roku, po czym rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.

Wybuch powstania listopadowego przerwał jego studia. Ordon wstąpił jako szeregowiec do Gwardii Akademickiej, a następnie służył jako oficer w 7 pułku piechoty. Po upadku powstania wznowił i ukończył studia prawnicze. Przeniósł się do Kalisza, gdzie praktykował w miejscowym Sądzie Apelacyjnym. Od 1857 roku, po uzyskaniu uprawnień notarialnych, pracował tam jako rejent. Zmarł w Kaliszu w 1865 roku. Został prawdopodobnie pochowany na miejscowym cmentarzu ewangelicko-augsburskim, choć miejsca pochówku nie udało się ustalić.

Na podstawie artykułu „Emil Ordon” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.