Ewa Grodecka

Ewa Konstancja Grodecka, używająca pseudonimu „Magda”, urodziła się 15 lutego 1904 roku w Warszawie. W 1922 roku ukończyła Państwowe Gimnazjum im. Emilii Plater w tym mieście, a następnie studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W 1931 roku uzyskała we Lwowie doktorat z historii wychowania. W 1921 roku założyła XV WDH-ek w Utracie, była komendantką V Hufca Mazowieckiego i pełniła obowiązki komendantki Chorągwi Mazowieckiej Harcerek. Pracowała w Głównej Kwaterze Harcerek ZHP, redagowała pismo „Skrzydła” i prowadziła szkolenia instruktorskie.

Angażowała się w kursy dla dorosłych i akcję zwalczania analfabetyzmu, pracowała w czasopiśmie „Iskry” oraz prowadziła kolonie dla dzieci. Podczas okupacji była oficerem Armii Krajowej i członkinią Komendy Pogotowia Harcerek. Prowadziła dom dla dzieci ofiar wojny oraz internat dla dziewcząt. W stopniu kapitana uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Po wojnie organizowała opiekę nad osieroconymi dziećmi, a w latach 1953-1962 pracowała w Polskim Związku Niewidomych w Warszawie. Zmarła 1 listopada 1973 roku w Pruszkowie, po wypadku w Piastowie.

Na podstawie artykułu „Ewa Grodecka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.