Jan Dobraczyński
Dramaturg, dziennikarz, montażysta telewizyjny
- Urodzony
- 20 kwietnia 1910, Warszawa
- Zmarł
- 5 marca 1994, Warszawa
- Zawody
- dramaturg, dziennikarz, montażysta telewizyjny
Jan Dobraczyński (20 kwietnia 1910 - 5 marca 1994) był polskim pisarzem, publicystą, dramaturgiem i działaczem katolickim. Urodził się i zmarł w Warszawie, gdzie mieszkał. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie ukończył Wyższą Szkołę Handlową. Debiutował jako eseista w 1934 roku. Przed wojną publikował w prasie katolickiej i narodowej; w swojej publicystyce prezentował także poglądy antysemickie.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej i powstaniu warszawskim. W czasie okupacji współpracował z Żegotą; według artykułu dzięki jego działaniom uratowano około 500-700 żydowskich dzieci. Po wojnie należał do Związku Literatów Polskich, pracował w redakcjach czasopism i był posłem na Sejm PRL. Napisał liczne powieści, opowiadania, eseje i dramat. Do jego książek należą między innymi „Najeźdźcy”, „Listy Nikodema” i „Cień Ojca”. W latach 1983-1989 przewodniczył Radzie Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, a w 1988 został awansowany do stopnia generała brygady w stanie spoczynku.
Na podstawie artykułu „Jan Dobraczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.