Jan Starczewski

Jan Starczewski, używający pseudonimu Andrzej Korecki, urodził się 8 lutego 1904 roku w Warszawie i zmarł tam 30 grudnia 1981 roku. Był prawnikiem i organizatorem pomocy społecznej. W 1920 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a w 1926 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w pomocy społecznej w Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie, następnie w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W 1936 roku został dyrektorem Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej w Zarządzie Miejskim Warszawy. Organizował w mieście ośrodki łączące opiekę zdrowotną i społeczną oraz działania na rzecz samotnych matek i dzieci.

Podczas niemieckiej okupacji działał w podziemiu i uczestniczył w akcjach ratowania dzieci Zamojszczyzny oraz dzieci żydowskich. Aresztowany w 1943 roku, był więziony na Pawiaku, a następnie w obozach Auschwitz, Neuengamme i Bergen-Belsen. Po wyzwoleniu tego ostatniego obozu wyjechał na leczenie do Szwecji. W 1946 roku wrócił do Polski i pracował w instytucjach państwowych, a od 1956 roku w Ministerstwie Finansów. Działał także w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci, którego warszawski oddział zorganizował i któremu przewodniczył. Otrzymał Srebrny i dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na warszawskim cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jan Starczewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.