Janusz Szpotański

Janusz Henryk Szpotański, znany także pod pseudonimami Władysław Gnomacki, Aleksander Oniegow i Szpot, był polskim poetą, satyrykiem, pisarzem i krytykiem literackim. Urodził się w 1929 roku w Warszawie i zmarł w tym mieście w 2001 roku. Tworzył prześmiewcze poematy, w których szydził z prominentnych działaczy PZPR. W 1951 roku został z powodów politycznych usunięty ze studiów na Uniwersytecie Warszawskim.

W 1964 roku napisał „Cichych i gęgaczy, czyli bal u prezydenta”, pamflet przeciwko rządom Władysława Gomułki. Aresztowany w 1967 roku, w 1968 został skazany na trzy lata więzienia za sporządzanie i przekazywanie opracowań uznanych za szkodliwe dla interesów państwa. Zwolniono go w 1969 roku na mocy amnestii. Do jego utworów należą także „Caryca i zwierciadło” oraz „Towarzysz Szmaciak”. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Szpotański uprawiał również szachy. W 1956 roku uzyskał tytuł mistrza krajowego, a w 1959 został drużynowym mistrzem Polski. W 2006 roku pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Janusz Szpotański” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.