Jerzy Dzwonkowski
Oficer
- Urodzony
- 22 listopada 1892, Warszawa
- Zmarł
- 1940, Charków
- Zawód
- oficer
Jerzy Paweł Apolinary Dzwonkowski urodził się 22 listopada 1892 roku w Warszawie. W 1912 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej, a później studiował agronomię na uniwersytecie w Liège. Podczas I wojny światowej zgłosił się do armii belgijskiej, po czym trafił do niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu pracował jako agronom i nawiązał współpracę z organizatorami powstania wielkopolskiego. W 1919 został współorganizatorem 1 pułku ułanów Wielkopolskich, późniejszego 15 pułku Ułanów Poznańskich. Służył jako adiutant dowódcy pułku Władysława Andersa i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w której został dwukrotnie ranny. W 1923 przeniesiono go do rezerwy.
Po zakończeniu służby czynnej prowadził działalność rolniczą i społeczną w Wielkopolsce. Organizował kursy dla rolników, działał w Towarzystwie Kółek Rolniczych i pełnił funkcje w instytucjach gospodarczych. W sierpniu 1939 został zmobilizowany. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozach w Szepietówce oraz Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie. Pośmiertnie mianowano go majorem w 2007 roku. Dzwonkowski został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyżem Walecznych.
Na podstawie artykułu „Jerzy Dzwonkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
