Lucjan Żeligowski

Lucjan Żeligowski (1865-1947) był polskim generałem, oficerem i politykiem. Urodził się w Oszmianie, a zmarł w Londynie. Służył w Armii Imperium Rosyjskiego, a następnie w Wojsku Polskim. Podczas I wojny światowej dowodził polskimi formacjami wojskowymi tworzonymi w Rosji. W 1918 roku został dowódcą Wojska Polskiego na Wschodzie, a później stanął na czele 4 Dywizji Strzelców Polskich.

W 1920 roku dowodził 1 Dywizją Litewsko-Białoruską, która zajęła Wilno i jego okolice. Ogłosił powstanie Litwy Środkowej. W październiku tego samego roku otrzymał honorowe obywatelstwo Warszawy. W latach 1925-1926 był ministrem spraw wojskowych, a w 1927 roku przeszedł w stan spoczynku. Później zasiadał w Sejmie IV i V kadencji. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się przez Rumunię do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. Na emigracji był członkiem Rady Narodowej RP. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Po śmierci w Londynie jego ciało przewieziono do Warszawy i pochowano na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Lucjan Żeligowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.