Ludwik Dydyński

Ludwik Klemens Dydyński (17 listopada 1868 - 17 września 1944) był polskim lekarzem, neurologiem i balneologiem. Urodził się i zmarł w Warszawie, gdzie uczył się w gimnazjum, studiował medycynę i prowadził działalność zawodową. Dyplom uzyskał w 1894 roku, a podczas studiów pracował w zakładzie histologii Henryka Hoyera. Od 1895 roku był ordynatorem Kliniki Chorób Umysłowych i Nerwowych w Szpitalu im. Jana Bożego. W 1900 roku otworzył z Gościckim Dom Zdrowia dla Chorych Nerwowych, a następnie prowadził sanatorium i zakład wodoleczniczy przy ulicy Nowowiejskiej.

Od 1917 roku pracował w administracji służby zdrowia, a w 1919 roku został kierownikiem Wydziału Zdrojowisk w Ministerstwie Zdrowia Publicznego. Współorganizował Towarzystwo „Zdroje Polskie” i był jego prezesem do 1928 roku. Był radnym Warszawy, działał w Warszawskim Towarzystwie Dobroczynności i kierował nim w latach 1928-1935. Redagował „Neurologię Polską” i „Medycynę”. Publikował prace z neurologii, balneologii i historii medycyny. Po udarze w 1937 roku zrezygnował z kierowania lecznicą i zajął się historią medycyny. W 1931 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Ludwik Dydyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.