Ludwik Turowski

Ludwik Turowski urodził się 27 lipca 1901 roku w Warszawie, gdzie zmarł 14 września 1973 roku. Był polskim kolarzem torowym i działaczem kolarskim. Ukończył warszawską Szkołę Handlową Zgromadzenia Kupców, a zawodowo pracował jako urzędnik. Kolarstwo wyczynowe uprawiał od początku lat dwudziestych. Reprezentował Warszawskie Towarzystwo Cyklistów, a po 1928 roku także Legię Warszawa. W 1928 roku zdobył mistrzostwo Polski w sprincie. Wspólnie z Józefem Oksiutyczem ustanowił rekord Polski w jeździe tandemem na 1000 metrów ze startu lotnego.

W tym samym roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie. Startując ze Stanisławem Podgórskim w konkurencji tandemów na dystansie 2000 metrów, odpadł w pierwszej rundzie i zajął piąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Karierę sportową zakończył najprawdopodobniej pod koniec lat dwudziestych. Podczas kampanii wrześniowej walczył jako oficer rezerwy, a po powrocie do Warszawy zaangażował się w działalność konspiracyjną. W 1944 roku uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie pozostał w stolicy i działał w strukturach polskiego kolarstwa. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Ludwik Turowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.