Michel Mirowski

Michel Mirowski, urodzony jako Mordechaj Frydman, był kardiologiem i lekarzem pochodzenia żydowskiego z Polski. Urodził się 14 października 1924 roku w Warszawie i dorastał w Polsce. W 1939 roku jego ojciec zmienił mu nazwisko na Mieczysław Mirowski, a później francuska żona zaczęła nazywać go Michel. Po wybuchu wojny uciekł na Ukrainę, gdzie przeżył, a w 1944 roku wrócił jako oficer Wojska Polskiego. Po roku studiów medycznych w Gdańsku wyemigrował do Palestyny. Od 1947 roku kontynuował studia w Lyonie, gdzie w 1953 roku uzyskał stopień doktora, a następnie habilitację.

Po powrocie do Izraela kształcił się w kardiologii w Instytucie Kardiologicznym w Meksyku i Johns Hopkins Hospital w Baltimore. Śmierć jego mentora, Harry’ego Hellera, skłoniła go do poszukiwania sposobu zapobiegania podobnym przypadkom. W 1969 roku rozpoczął w Stanach Zjednoczonych współpracę z Mortonem Mowerem nad defibrylatorem, a później także ze Stephenem Heilmanem. 4 lutego 1980 roku w Johns Hopkins Hospital wszczepił pacjentowi pierwszy automatyczny defibrylator. Wszczepialne defibrylatory i kardiowertery-defibrylatory znalazły zastosowanie w kardiologii. W połowie lat 80. rozpoznano u niego szpiczaka mnogiego. Zmarł 26 marca 1990 roku w Baltimore, w wieku 65 lat.

Na podstawie artykułu „Michel Mirowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.