Rafał Len

Rafał Len był polskim prozaikiem, publicystą i adwokatem pochodzenia żydowskiego. Urodził się w Warszawie, a w 1914 roku wraz z rodzicami przeniósł się do Łodzi. Uczył się tam w Wyższej Szkole Zgromadzenia Kupców i Męskim Gimnazjum Miejskim im. J. Piłsudskiego, gdzie zdał maturę w 1927 roku. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wrócił na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1932 roku ukończył studia prawnicze.

Należał do łódzkiej grupy poetyckiej „Meteor” i współpracował z dodatkiem literackim „Głosu Porannego”, na którego łamach zadebiutował opowiadaniem „Fotografia” w 1930 roku. Publikował opowiadania, artykuły i recenzje w kilku czasopismach. Odbył aplikację adwokacką w Łodzi, a następnie zamieszkał w Teodorach koło Łasku. Wydał między innymi zbiory opowiadań „Młodość za kratą” i „Śmierć z XX okręgu” oraz powieść „Ludzie na schodach”. Po wybuchu wojny przedostał się do Lwowa. Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji trafił do getta lwowskiego, gdzie zginął w 1943 roku albo został zamordowany w obozie w Bełżcu.

Na podstawie artykułu „Rafał Len” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.