Stefan Inis

Stefan Ryszard Inis (3 kwietnia 1898 - 8 grudnia 1940) był rotmistrzem kawalerii Wojska Polskiego. Urodził się w Warszawie jako syn Juliana, dyrektora hotelu, i Franciszki z Lenczewskich, nauczycielki. Po uzyskaniu matury rozpoczął naukę na Wydziale Technicznym Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1912 roku działał w skautingu. W listopadzie 1918 wstąpił do 1 Lubelskiego pułku piechoty, późniejszego 23 pułku piechoty, i uczestniczył w odsieczy Lwowa. W 1919 roku przeniósł się do 11 pułku ułanów.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za działania podczas walk pod Białozierką 21 września 1920 roku otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Przez dalszą służbę był związany z 11 pułkiem ułanów, pełniąc między innymi funkcje dowódcy szwadronu karabinów maszynowych i oficera mobilizacyjnego. W 1932 roku awansował do stopnia rotmistrza. W kampanii wrześniowej służył w ośrodku zapasowym pułku, a 14 września 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II C Woldenberg, a następnie z powodu choroby serca trafił do szpitala w Ostrzeszowie, gdzie zmarł. Spoczywa w Ostrzeszowie.

Na podstawie artykułu „Stefan Inis” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.