Witold Chludziński

Witold Chludziński, rotmistrz Wojska Polskiego, urodził się 9 października 1893 roku w Warszawie, w rodzinie Stanisława i Bronisławy z Wyrwiczów. Ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą. W 1916 roku został wcielony do armii rosyjskiej, a rok później otrzymał stopień podporucznika. Od grudnia 1917 roku służył w I Korpusie Polskim w Rosji gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po rozwiązaniu korpusu, w 1918 roku, wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego w stopniu porucznika.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w 4 pułku ułanów i uczestniczył w zajęciu Wilna. Za udział w tych działaniach otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Po wojnie pozostał w służbie, w 1924 roku awansował na rotmistrza, a później pełnił między innymi funkcję oficera taborowego. Wziął udział w kampanii wrześniowej, po czym dostał się do niewoli niemieckiej i do 1945 roku przebywał w oflagach. Po oswobodzeniu osiadł w Bogdańczowicach. Był mężem Kazimiery Gąssowskiej i ojcem córki Marii. Zmarł 19 października 1977 roku w Kluczborku, gdzie został pochowany.

Na podstawie artykułu „Witold Chludziński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.