Witold Wolfram

Witold Zachariasz Wolfram urodził się 5 listopada 1895 roku w Warszawie. W 1914 ukończył szkołę handlową i zdał maturę w warszawskim Gimnazjum Edwarda Rontalera. W 1915 został wcielony do armii rosyjskiej, a rok później ukończył kurs oficerski. W 1917 dołączył do I Korpusu Wschodniego i walczył z bolszewikami. W sierpniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył między innymi w 3 pułku strzelców podhalańskich i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari, a w 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. Pełnił służbę między innymi w 21 pułku piechoty w Warszawie, Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz Komendzie Rejonu Uzupełnień Warszawa Miasto III. W 1939 dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie. W 2007 pośmiertnie mianowano go na stopień majora. Był żonaty z Aleksandrą z Łupinowiczów; mieli syna Tadeusza.

Na podstawie artykułu „Witold Wolfram” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.